Fotoshoot.

Als je het geluk hebt je manuscript in een fonds van een uitgever te krijgen, is dat natuurlijk geweldig fijn. Het is een compliment voor al je jaren ploeteren, een erkenning voor wat uit je hersenpan is ontsproten, de kers op de taart. Euforisch rijd je naar huis en dagenlang loop je met een glimlach op je gezicht rond. Hoeveel regen er ook valt die dagen, hoe chagrijnig de vrouw achter de kassa, hoe dik de middelvinger van de chauffeur op de snelweg, die glimlach blijft. Alsof het in steen gebeiteld is.

Alles wat daarop volgt, de redactiefase, het uitzoeken van een cover, het schrijven van de flaptekst, is even spannend en bijzonder. Tot dat ene moment. Dat telefoontje dat alles verandert. Dat maakt dat spannend niet meer leuk is, maar eng.

‘Dag Esther. Ik belde even om een afspraak te maken voor wat foto’s.’ De stem is vriendelijk, zoals altijd als ik contact heb met de uitgever. Toch staat het zweet me op de rug. Krijg ik visioenen van mezelf, krampachtig voor een camera van een fotograaf die zuchtend probeert van mijn hoofd nog wat leuks te maken, maar die op voorhand al weet dat dit een verloren missie is.

Toch stem ik toe want een leven van auteur kan natuurlijk niet louter over rozen gaan.

Uiteindelijk komt dan toch de dag die ik zo vreesde. Al dagen van te voren stond ik mezelf te keuren voor de spiegel. Achter me, op het bed, groeide de stapel kleding. Mijn make-uptafel een wanorde met lippenstift en ogenschaduw in alle kleuren van de regenboog. De prullenbak tot aan de rand gevuld met watjes vol met vegen van al mijn proefsessies.

Met het meest kekke setje aan, wat andere opties in een tas, de ogen en lippen dik aangezet, wuif ik naar man en zonen, stap in mijn auto en ga op weg naar Laren.

Aangekomen bij de fotograaf druk ik op de bel en wordt de deur geopend door een vrolijk lachende vrouw  met lang blond haar. We stellen ons aan elkaar voor, ze heet Vicky Keulen, schudden handen en aan niets merk ik dat zij mijn klamme zweet in haar handpalm moet voelen. Na thee en het bewonderen van haar prachtige kitten is mijn spanning weer naar een aanvaardbaar niveau gedaald, als Vicky me vraagt haar te volgen, de trap op waar ze haar studio heeft. Pats, mijn hart zit weer in mijn keel en de beelden die op mijn netvlies verschijnen zijn nog dramatischer dan na het telefoontje dat deze missie aankondigde.

Boven aangekomen staan de camera, de witte paraplu’s, die vast anders heten, de lichten en de schermen al klaar. Eerst schiet Vicky wat proefplaatjes om de belichting te checken en zie ik op haar laptop dat mijn glimlach meer wegheeft van een grimas. De fotografe echter blijft haar vrolijke zelf en complimenteert mijn uitstraling. Ik vraag mezelf af of ze misschien last heeft van slechte ogen.

Dan begint het echte werk en ik probeer verschillende poses. Langzaam maar zeker begint het opgeruimde en vriendelijke karakter van Vicky bij me binnen te komen en als er ook nog een windmachine aan te pas komt, vervliegen al mijn angsten. Oké, allemaal is misschien wat overdreven maar zoetjesaan begin ik me meer en meer te ontspannen. Voor ik het weet is het hele gebeuren slechts geschiedenis en zit ik beneden op de bank opnieuw aan de thee. De laptop staat op een tafeltje voor me en een voor een verschijnen de foto’s op het scherm. Al kijkende doe ik mezelf een belofte. Mocht mijn hoofd ooit weer voor de eeuwigheid worden vastgelegd dan mag alleen Vicky dat nog maar doen.

Eén gedachte over “Fotoshoot.”

  1. Ondanks de spanning die jij had om een fotosessie aan te gaan, is het zeker geslaagd. Mooie foto’s. 😊

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *