Omdat er liefde is, bestaat er geen voorbij.

 Drie jaar geleden was jouw laatste dag op aarde. Daarna begon je plek in het universum. Het troost me, de gedachte dat je ontstegen bent naar een groter iets. Een plek vanaf waar je meer overzicht hebt en waar je de mogelijkheid hebt ons allemaal te volgen en bij te sturen daar waar nodig is.

Maar het doet me ook verdriet dat je, fysiek, niet meer mag meemaken waar je zo van genoten zou hebben, en dan vooral de ontwikkelingen van je kleinkinderen. Want zij waren jouw alles, je wereld waarvoor je bestond. Je was de blauwdruk voor opa-zijn. Dat ze alle zeven hun weg vinden in hun leven, successen boeken, fouten maken, ouder worden en beslissingen nemen waardoor er steeds meer zicht komt op de mooie volwassenen die ze later zullen worden.

Toen je overleed was de oudste tweeëntwintig en de jongste negen. Een leeftijd waarop een opa onmisbaar is, omdat je raad nodig hebt voor een nieuw te kopen auto, omdat je wil stoeien tijdens logeerpartijen, omdat je een fan nodig hebt aan de zijlijn van het sportterrein. En omdat je tegen hem over je moeder kunt klagen, omdat je moeder zijn dochter is, en je daardoor de garantie hebt dat ook opa haar nooit zal afvallen.

Wat hadden er nog veel van deze momenten moeten zijn, maar wat een rijkdom dat er zoveel van deze momenten in onze herinnering zitten.

Over een half jaar wordt je overgrootvader. Een nieuw wondertje dat op aarde komt en waar je enorm naar uit zou kijken. Een gebeurtenis waarin niet alleen een kind geboren zou worden maar dat ook de geboorte van een nieuwe perfecte blauwdruk zou zijn, die van overgrootvader. Want, zonder enige twijfel, heb ik de volle overtuiging dat jij ook die rol met verve zou vervullen.

Toch heb ik ook de overtuiging dat je nog steeds ergens bent. Je loopt weliswaar op een ander pad, een voor ons onzichtbare weg, maar jouw wegen lopen wel naast die van mij. Rationeel weet ik dat je dood bent, emotioneel voel ik het niet zo. Met elke cel in mijn lichaam ervaar ik jouw aanwezigheid, groter en intenser dan toen je jouw plek op aarde nog niet had ingewisseld voor het niet aardse. Je hebt me niet verlaten, dat zou je ook nooit doen. Je hebt alleen een andere dimensie aangenomen.

Maar ondanks dat, is vandaag wel een dag met pijn in mijn keel, met tranen op mijn wangen. Met sloffen, een huispak en thee. Een dag die even stilstaat omdat ratio en emotie vandaag wel gelijkwaardig zijn. Je bent er niet meer, en dat doet pijn.

Eén gedachte over “Omdat er liefde is, bestaat er geen voorbij.”

  1. Hij zal je overal volgen. Zie de vlinders op onverwachte plekken. Hij zou ook zeer trots geweest zijn. En is dat vast nog.

    Ik weet dat hij trots op jou was. (Heeft t mij wel eens verteld 😉. )

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *